Ongedierte

Jeroen zijn laptop staat niet meer op zijn bureau. Hij zit verstopt in de kast. Daar is een goeie reden voor.

We krijgen hier nogal veel bezoek van kleine miertjes. Nog geen millimeter groot, zijn ze wel enorm bedrijvig bezig en kunnen in recordtempo (uiteraard kleine) dingetjes verplaatsen. Hoewel, klein ... We hebben eens een keer een klein miertje zitten observeren, dat in zijn eentje een teennagel van 10x zijn lichaamslengte zat rond te torsen...

Maar dat terzijde. Toen we die miertjes pas zagen vonden we ze eigenlijk nog wel grappig. Ze zaten altijd aan ons raam de hele tijd van boven naar beneden te gaan. Tot ik op een zondagmorgen in de keuken kwam en dacht dat iemand met zand of modder aan zijn/haar schoenen aan de keukentafel gezeten had. Onder 1 stoel lag nl. een hoopje zand/modder/whatever ... Maar toen ik wat dichterbij ging kijken zag ik dat het miertjes waren. Een hele hoop krioelende miertjes die daar waarschijnlijk iets enorm lekker gevonden hadden.

Toen Jeroen dat zag heeft hij ze de oorlog verklaard. Meteen de stofzuiger erbij gehaald, en alle miertjes overal weggezogen (niet levend uiteraard). En daarna ging hij op zoek naar de plaats waar ze binnenkwamen. Er bleek een klein openingetje te zijn in de buurt van het keukenraam waar nogal veel mierenverkeer was. Ha! Dat zou hij wel eens oplossen door het vol te spuiten met silicone. Dan zouden die vervelende beesten wel buitenblijven.

Mis hoor! Want wat gebeurde er? Ze kwamen op de silicone af! Binnen de kortste keren zag dat ene plekje zwart van de miertjes. Met hele files die uit alle hoeken van het raam kwamen. We zaten er met open mond naar te kijken. Elke keer als we weggingen en terug de keuken binnenkwamen zat er een nieuwe lading. Wij die elke keer weer weggehaald, maar het heeft een paar dagen geduurd voor het verkeer daar stopte.

Daarna, telkens we een miertje zagen, zetten we onze duim erop. Weg ermee! Ondanks Merel haar kreten van "ocharme".

Wat heeft dat nu allemaal met Jeroen zijn laptop te maken zul je denken?

Vorige week, toen het zonnetje lekker scheen (wat lijkt dat lang geleden! Hoewel we pas sinds 2 dagen constant grijze luchten hebben ...), besloot hij buiten aan de tuintafel te gaan zitten met zijn laptop. Normaalgezien hangt er een apart toetsenbord en muis aan in het bureau, dat werkt wat makkelijker, maar voor buiten gebruikte hij die natuurlijk niet.

Drie toetsen werkten niet meer. Hij kon ze niet meer indrukken.
Jeroen, typisch, ging natuurlijk direct de boel uit mekaar halen.

En vond miertjes die bedrijvig heen en weer zaten te kruipen in zijn laptop.

Wat bleek? De miertjes hadden de silicone die daar ergens onder de toetsen zit gewoon opgevreten. De silicone was WEG. Volledig!

We hadden al wel gemerkt dat er altijd veel miertjes zaten rond te wandelen in de buurt van zijn laptop, maar hier hadden we natuurlijk niet bij stilgestaan. Blijkbaar eten ze silicone! Dat hadden we natuurlijk moeten weten na onze ervaring met het keukenraam ...

Jeroen heeft zijn laptop gelukkig kunnen herstellen. En die zit nu veilig in de kast.

Hoewel ... veilig!? We weten het eigenlijk niet. We hebben al naarstig zitten nadenken in welke van onze dierbare bezittingen overal silicone kan zitten. En ik begin me een beetje ongerust te maken over de kast in de garage. Die zit nl. tjokvol met mijn hobbygerief. Ook dingen die ik maar weinig gebruik. En waar ik dus geen zicht op heb hoe ze er nu uitzien .... Daar zitten rubberen stempels in, en foam, en klei, en houten doosjes, en pigmentpoeder, en canvas, en, en, .... Wie weet wat die veelvraten nog allemaal eten? Blijkbaar hoeft het niet eens eetbaar te zijn.

Vandaag kreeg ik een telefoontje van de pest- en termite- controledienst. Net zoals het brandalarm vorige week, moet er in huurhuizen ook jaarlijks een controle gedaan worden naar ongedierte. Om het in de kiem te smoren waarschijnlijk. Ze komen binnen 2 weken langs.

OEF! Die ga ik de oren van hun kop vragen. Dat we weten waaraan we ons kunnen verwachten en welke maatregelen we kunnen nemen.

Want de dieren hier in Australie, zelfs de allerkleinste, zijn toch wel van een ander kaliber dan in Belgie ....

Herfst in Queensland

In het weekend was het zo'n stralend weer dat we op zondag vonden dat we nog wel eens een keertje naar het strand konden gaan.

Boel bijeengepakt en op naar de Sunshine-coast. Maar onderweg kwamen er steeds meer wolken opzetten, en tegen dat we daar waren was het zwaar bewolkt en zelfs koud. Hmm, niet echt een stranddag dus. Dan maar wat wandelen. We vonden een klein zandpaadje waarvan we dachten dat het naar de rotsen beneden liep, maar dan bleek het tamelijk ver door te lopen. Door een mooi bos, waar we telkens in de diepte de oceaan door de bomen zagen schemeren. Heel mooi. De laatste tijd valt het me steeds vaker op dat iets dat niet loopt zoals je gedacht had of niet door kan gaan zoals gepland, leidt tot onverwachte ontdekkingen. Everything happens for a reason, ik hoor het mezelf vaak zeggen.

In ieder geval, we hebben dus een stevige wandeling gemaakt. Op het einde kwam het pad uit op een weg, en zijn we via een klein zandpaadje naar het strand beneden geklommen. Er lagen heel veel rotsen, en via die rotsen zijn we dan de  hele weg teruggewandeld. Of geklommen zeg maar. Hard werk, maar het was heel leuk.

Hier zijn wat foto's:

gekke plant die we onderweg tegenkwamen

Er waren heel veel van dit soort struiken. De gele bloemen (of vruchten?) die eraan hangen hebben een heel rare geur. Een beetje misselijkmakend. Gelukkig rook je het alleen als je er met je neus aan ging hangen...

kunst onderweg

hier liep het pad naar beneden naar het strand

proberen te klimmen met de bal in de hand ....

het strand waar we op uit kwamen

de rotsen waar we overheen moesten ...

dit is terug aan de parking. Het blauwe huisje is een picknicktafel

Dit is blijkbaar een populaire plaats om as van gestorvenen uit te strooien. Is er ook wel heel erg mooi!

En dit zat ineens op ons keukenraam: een enorme krekel, tussen 12 en 15 cm. Grappig hoe je alles zo goed kan zien. Dat raar soort zaagje aan de onderkant is volgens Jeroen hetgene waarmee hij geluid maakt.

Blauwe luchten

Vorige week kreeg ik een brief van het immokantoor dat er mensen gingen langskomen voor een inspectie van het brandalarm. Wist niet goed wat te verwachten, dus voor alle zekerheid maar wat schoongemaakt. Stel je voor dat het immokantoor er een stiekeme inspectie van maakt ...

Maar het ging dus inderdaad enkel om iemand van een brandalarmfirma. In Queensland zijn er strenge regels voor brandalarms in huurhuizen. Elk jaar wordt er geinspecteerd of het alarm nog werkt, of het op de juiste plaats hangt, en of de vervaldatum nog niet verstreken is. Bovendien wordt bij elke huurwissel of verlenging van het huurcontract ook nog eens een check gedaan. Ons brandalarm was net vervallen (ik wist niet eens dat die dingen een vervaldatum hadden...) dus we hebben een nieuw gekregen.

Dat vind ik echt wel fantastisch. Het is zoiets onnozels maar het kan echt levens redden. Dat er nog altijd mensen zijn die geen brandalarm in hun huis hebben kan er bij mij niet in. Opgesloten zitten in een brandend gebouw is mijn grootste nachtmerrie. Vroeger, als ik naar een fuif of discotheek ging, ging ik altijd eerst op zoek naar de nooduitgang. Als ik ergens ging logeren zat ik te bedenken hoe ik het beste uit het raam kon klimmen moest het nodig zijn. Ik zou niet zomaar springen, nee, ik zou aan de vensterbank gaan hangen en me dan zachtjes laten vallen. En als het veel te hoog was zat ik te bedenken dat ik misschien wat salto's kon doen onderweg, waarvan ik dan hoopte dat het mijn snelheid wat zou breken ....

Al maar goed dat ik het nooit heb hoeven uitproberen ... 't Zou faliekant misgelopen zijn vrees ik.

Dus ik ben wel content dat ze daar zo op hameren hier. Voel me hier sowieso al veiliger omdat alles op het gelijkvloers is. Geen salto's nodig ;-)

Ondertussen is het hier alweer een stralende dag. We zijn al de hele week met de fiets naar school aan het gaan. Ik hoop dat het weer in Belgie en Nederland ondertussen wat beter is, want ik wil uiteraard niemand jaloers maken ... Maar hier is even een fotootje dat ik vanmorgen in de tuin getrokken heb. Ik ben nl. gek op blauwe luchten, kan er niet genoeg van krijgen. Ik word er steevast goedgehumeurd van.

Het is tegenwoordig buiten warmer dan binnen. Als de zon schijnt tenminste. Dus elke dag verhuis ik mijn hele hebben en houden naar de tuin en ga daar mijn dingen doen. Moet me zelfs insmeren met zonnecreme, anders verbrand ik. En dat in de herfst!

Nog een leuk nieuwtje: Jeroen zijn contract is verlengd tot eind augustus, en hij heeft opslag gekregen omdat hij zo'n goeie positieve werkhouding heeft!

Nah, ferm he! Ben fier op hem!

Moedertjesdag in Australie

Moedertjesdag is hier een groot iets. Al weken werden we gebombardeerd met reclamefolders en tips en ideetjes om moeders te verwennen op de grote dag. En zaterdag werden we in de Woolworths (Australische Carrefour) begroet met een zee van bloemen. Om te kopen welteverstaan. Mooie bloembossen in schitterende kleuren. Uit nieuwsgierigheid eens naar het prijskaartje gekeken en ik viel bijna achterover. 28 dollar voor het (tamelijk bescheiden) bosje waar ik naar keek. Laat maar hoor. Ik heb sowieso al mijn vazen weggedaan eer ik naar hier kwam. Ergens had ik al de tip gekregen dat bloemen hier stervensduur zijn en bovendien door de hitte na 2 dagen al hun kopje laten hangen. Zonde van het geld. Ik kijk wel naar de bloemen die je buiten overal tegenkomt.

Maar de kinderen waren vastberaden er een speciale dag van te maken. Op school werd er niets gemaakt voor moederdag, maar de kinderen mochten papier en knutselgerief meenemen van school om dan thuis iets te maken. Dus zaterdag zijn ze de hele dag in de weer geweest. Geheimzinnig met elkaar aan het fluisteren, ik mocht niet in hun kamers komen want ze waren iets aan het maken, om de haverklap kwamen ze iets vragen, zoals lijm, of touw, of ijzerdraad. Simon moest zwart papier hebben en Merel wilde veren. Ik werd steeds nieuwsgieriger.

En zondag werd ik inderdaad heel erg verwend. Merel had mijn stoel versierd met ballonnen en de tafel mooi gedekt met servetjes. Toen ik opstond mocht ik al meteen in de zetel gaan liggen waar ze al een dekentje klaargelegd had en mijn leesboek. Jeroen heeft in zijn eentje het zondagse ontbijt gemaakt en daarbij zijn handen verbrand want hij wist niet waar de ovenhandschoenen waren. En na het eten heb ik mijn cadeautjes gekregen. Twee heel mooie zelfgemaakte kaarten met lieve dingen opgeschreven, een speciaal versierde kaart van Merel en een zelfgemaakte bloem van papier van Simon. Hij had op YouTube een filmpje gevonden waarin uitgelegd werd hoe je zelf een papieren bloem kan maken. Hij was er vrijdag al aan begonnen en heeft er zaterdag de hele dag aan verder gewerkt. Ik vond het zo schattig. Da's tenminste een bloem die ik kan houden.

Hier zijn de fotootjes:

kaart van Simon (links) en Merel

knutselwerkje van Merel

knutselwerkje van Simon

Ik verwonder me er telkens weer over hoe creatief ze zijn. Zo'n schatjes. Was er uiteraard heel blij mee. Na het eten zijn we naar de Sunshinecoast getrokken want het was alweer een stralende dag. Ik had verwacht dat er aan zee wel veel wind zou zijn, dus ik had niet eens de moeite genomen om een T-shirt of mijn bikini aan te trekken. Maar wat was het warm! We zijn eens naar een ander strand gegaan, ook heel erg mooi. Veel rotsen om op te klimmen. Spijtig genoeg mijn camera vergeten, maar we gaan er zeker nog eens terug.

En 's avonds zijn we rechtstreeks van het strand naar het Mexicaans restaurant gereden, waar Jeroen een tafel gereserveerd had. Lekkere afsluiter van een mooie dag.

Deze week moet Simon de hele week in North Lakes naar school. Dinsdag, woensdag en donderdag zijn het nl. NAPLAN-tests (National Assessment Program-Literacy and Numeracy). Elk jaar moeten alle studenten die in year 3, 5, 7 en 9 zitten die testen doen. De scholen krijgen een score naargelang de resultaten en kunnen op die manier ook met elkaar vergeleken worden. Simon zou daar eigenlijk nog niet aan mee moeten doen aangezien hij minder dan een jaar in het land is, maar in North Lakes State College willen ze dat liever toch, want elke leerling die niet meedoet krijgt automatisch score 0, waardoor natuurlijk het gemiddelde van de school naar beneden gaat.

Nu, ik denk eerlijk gezegd niet dat hij veel meer dan 0 gaat scoren. In de Aldi hadden ze weken geleden al boekjes liggen met een soortgelijke test, waarmee de kinderen zich konden voorbereiden, en daar heb ik uit nieuwsgierigheid eens in gekeken. Er waren vragen bij waar ik niet eens het antwoord op wist. Er zit nl. ook heel veel Australische geschiedenis mee in die vragen verwerkt. Los daarvan zal hij waarschijnlijk de helft niet begrijpen van wat er gevraagd wordt, en als hij het wel begrijpt gaat hij meer tijd nodig hebben om alles te lezen. Zelfs de wiskundeproeven zullen moeilijk zijn, aangezien het daar vaak vraagstukken zijn die hij dan ook niet helemaal begrijpt.

Simon zat er vooral mee in dat hij vandaag weer opnieuw zijn officieel uniform moest aantrekken. De hele ochtend is hij aan het grommelen geweest. Hij had zijn hemd over zijn broek laten hangen, want de jongens die we onderweg naar school tegenkomen hebben dat bijna allemaal. Maar toen we aan zijn klas kwamen had iedereen keurig het hemd in de broek. Dus heeft hij het er met veel gemor in gefrommeld, anders krijgt hij al meteen een opmerking van de juf. Dat zal hij waarschijnlijk toch wel krijgen want hij had het bovenste knoopje van zijn hemd ook niet dicht ...

Oh oh, ben benieuwd hoe hij eruit zal zien straks. Ik heb gisteren zijn das moeten strijken want hij had daar zo mee zitten draaien en doen dat ze helemaal verkreukt was en opnieuw geknoopt moest worden.

Hij is nog niet echt klaar voor het zakenleven denk ik ...

sport

Het lijkt er op dat er eindelijk een einde zal komen aan alle sportperikelen. Merel is vanochtend (op een zaterdag om 8u opstaan, au!) naar een probeerles van tumbling gegaan in Redcliffe. Het sportcentrum daar is sedert dit trimester met tumbling begonnen, en ik ben dat toevallig vorige week te weten gekomen. Dus meteen ernaar toe, en het viel heel goed mee. Het is spijtig genoeg maar 1 uurtje, maar kom, ze heeft op dinsdag voorlopig ook nog altijd 1,5 uurtje tumbling bij de cheerleaders. Het niveau was goed, het was een leraar die echt wel wist wat hij deed, het is dichtbij... Dus meteen ingeschreven voor de rest van het trimester. Enige nadeel: het is elke zaterdag om 9u. En dat betekent de wekker zetten in het weekend. Bleh, heb ik een hekel aan.

En voor Simon heb ik bericht gehad dat ze met een juniorprogramma badminton gaan beginnen. Het is in Nundah, dat is 25 km van hier, maar het is het dichtste bij dat ik tot nu toe gevonden heb. Hij helemaal enthousiast. Ze beginnen volgende week vrijdag. Dan gaat hij op vrijdag na school meteen tenissen, en dan moeten we direct na het tennissen doorrijden naar Nundah waar hij dan 2u gaat badmintonnen. Phew, dat wordt een lang avondje. Want aangezien het 25 km is vind ik het wat veel om telkens terug naar hier te rijden. Dan ben ik op den duur 100 km aan het rijden om 2 uurtjes te sporten. Dus zal ik daar moeten blijven en mij 2 uurtjes moeten bezighouden.

Al goed dat ik graag lees ....

Merel bezighouden zal moeilijker worden ...

Dus hopelijk valt dat ook goed mee, en kan het gezaag over sporten ophouden. Misschien nog zwemmen erbij en dan is het klaar.

De zon zit weer hevig haar best te doen, het is echt zo'n zalig weer de laatste tijd. Dus ik ga mijne boel bijeen pakken en in de tuin zitten. Lekker nog even van het zonnetje genieten vooraleer het donker wordt  .

Lang weekend

We hebben genoten van ons lange weekend. Zaterdag hebben we allerlei noodzakelijke dingen gedaan, zoals boodschappen, de was ed... en Jeroen heeft eindelijk een bed gemaakt. We zijn allebei nl. nogal moeilijk op vlak van slapen, hebben een verschillend soort matras nodig en zo, dus hebben we allebei ons eigen bed, dat we dan tegen het andere aanschuiven zodat het toch lijkt alsof we in 1 groot bed slapen. 't Is te zeggen: in Belgie was dat zo. Toen we naar hier verhuisden heb ik mijn bed meegenomen, maar Jeroen enkel zijn matras, met de bedoeling hier dan een nieuw bed te maken. En dat was er dus tot nu toe nog niet van gekomen. Met als gevolg dat hij op een matras op de grond lag en ik boven hem uittorende in mijn bed.  Is nu gelukkig opgelost, en meteen een stuk gezelliger.

Zondag zijn we gaan wandelen in Mount Tambourine National Park. Mooi regenwoud met verschillende wandelroutes. Het was perfect weer, knalblauwe lucht en het zonnetje scheen. Maar daar merkten we tijdens de wandeling niet zoveel van. Op sommige plaatsen was het zo dicht begroeid dat er geen zon te zien was, en we blij waren dat we onze warme trui meegenomen hadden. Maar het was er wel heel mooi.

Maandag zijn we weer gaan barbecuen aan ons favoriete strand. We waren er pas om 15u, dus we dachten dat we zeker wel keuze zouden hebben in barbecues. Maar niets hoor, het leek wel of alle Australiers aan het barbecuen waren. Hebben er dan toch een lege gevonden, gelukkig. Tot het besluit gekomen dat we hier eigenlijk geen eigen barbecue nodig hebben, er zijn hier zoveel plaatsen waar je gratis kan barbecuen, de ene al mooier dan de andere. Gaan we in de toekomst zeker meer doen.

Vandaag is het opnieuw stralend weer. Als het de hele winter zo blijft ben ik dik tevreden.

Hier nog wat fotootjes:

Mount Tambourine: ontzettend hoge bomen vind je daar

watervalletje

Hier stond trouwens ook een barbecue. Wel een leuk plekje om te eten...

We zijn tot zonsondergang op het strand gebleven maandag. Nu dat de winter in aantocht is is het hier al om 18u donker.

Eerst even zwemmen, daarna met de bal spelen.

De zon schijnt alweer

en het is weer lekker warm. Als ik zo naar het weerbericht van Belgie kijk mogen wij absoluut niet klagen. Hier is het 's morgens en 's avonds wat koeler, maar overdag is het een heel aangename temperatuur. Vandaag zijn we eindelijk nog eens met de fiets naar school gegaan. Stralend blauwe lucht, geen jas nodig, 't was zalig.

Nog 1 dag en dan hebben we alweer een lang weekend. Op maandag is het nl. een feestdag hier: labour day. De 1ste mei van Belgie zeg maar. En ze voorspellen voor het weekend ook mooi weer. Heb wel weer eens zin in een uitstapje, na het vorige druilerige en zeer luie weekend.

Simon is ondertussen begonnen met tennislessen. Hij grommelt nog steeds over het feit dat er hier geen badmintonlessen zijn, maar kom, tennis vindt hij ook wel leuk. Voor Merel zijn we nog steeds op zoek naar een turngroep. Bij het cheerleaden doet ze enkel nog 1,5 uurtje tumbling. Het cheerleaden zelf is ze mee gestopt. Vanaf mei doen die nl. voortdurend mee met wedstrijden, waardoor ze nog extra trainingen hebben. Zeven uur per week was al een beetje te veel, want ze heeft de laatste tijd behoorlijk veel huiswerk, en al dat extra's er nog bij maakte dat we er maar mee gestopt zijn. Dan zwijg ik nog over het prijskaartje dat eraan hing. Ongelooflijk hoe duur sporten hier is. Al die wedstrijden moeten ook nog eens betaald worden, en dan zijn ze verplicht min. 1 wedstrijd in een andere staat mee te doen. Dit jaar was dat Sydney, dus dat betekent ook weer 2 vliegtickets naar Sydney (want je kunt haar toch moeilijk alleen laten gaan), plus accommodatie voor 4 dagen. Ze moeten speciale danspakjes hebben, wat ook nog eens 300$ is. Begin er maar aan.

De meisjes die bij haar in tumbling zitten zitten ook allemaal in cheerleading, en zijn dus nu de hele tijd aan het oefenen op hun wedstrijden, waardoor Merel er maar zo'n beetje bij hangt. Dus nu heeft ze al een aantal trial lessons achter de rug bij andere turngroepen. Probleem is dat ze daar alles doen, dus ook toestelturenen. Enkel tumbling kan niet. Dus zij is van een hoger niveau voor de grond, maar een beginner voor de toestellen. Wat ook weer wringt natuurlijk, want gisteren zat ze in een groep met meisjes die nog geen radslag konden. Tjonge, ik had echt niet verwacht dat het hier zo moeilijk zou zijn wat sporten betreft. Ik heb Australiers altijd als een heel sportief volkje gezien, maar dat situeert zich dan toch vooral op vlak van zwemmen en voetballen. En oosterse gevechtssporten. Daar gooien ze je hier dood mee.

Zodra we wat meer duidelijkheid hebben over Merel haar turnen, ga ik ze inschrijven voor zwemmen. Ze kunnen dat wel al, maar zwemmen kan je nooit te goed vind ik. Zeker hier met al dat water. En ze vinden het leuk.

En zo gaat het leven hier zijn gangetje. Ik ben nog steeds aan het lopen, maar ik moet toegeven: met zeer veel tegengoesting. Nadat Dorien weg was en ik dus een week alleen snelgewandeld en niet gelopen had, ben ik opnieuw met les 1 begonnen. En wat viel dat tegen! Ik vind het ongelooflijk, je denkt dat je je conditie aan het opbouwen bent, maar doe een week niks (in ieder geval geen lopen) en je moeizaam opgebouwde conditie is ribbedebie. Verschrikkelijk demotiverend. Het kost nog steeds zo enorm veel moeite. Het zou nu toch eindelijk wel eens wat makkelijker mogen gaan vind ik.

Ik heb me nu voorgenomen om pas naar de volgende les te gaan als de vorige les me geen moeite meer kost. Met als gevolg dat ik morgen al voor de derde keer les 3 ga doen. Al een geluk dat het niet mijn bedoeling is om 5 km aan 1 stuk te leren lopen. Want aan dit tempo zal ik dat pas binnen een paar jaar bereiken ...